Ένα πρακτικό για τη ζωή μας άστρο..

O Ήλιος είναι το άστρο της ζωής, αφού, χάρη στο φως και τη θερμότητα που εκπέμπει εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, ανθίζει και εξελίσσεται η ζωή στη Γη. Συνήθως παίρνουμε για δεδομένη την παρουσία του και ακόμα και όταν αφήνουμε στην άκρη τις καθημερινές μας ασχολίες, για να αναλογιστούμε τη θέση που έχει στις ζωές μας, αδυνατούμε να του δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας, μια και δεν μπορούμε ούτε καν να τον κοιτάξουμε στα μάτια.. Έτσι, ο Ήλιος μας χαρίζει αδιάκοπα το φως του και εμείς συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε τα αγαθά που προκύπτουν από αυτό. Πολλές φορές παραπονούμαστε για το πόσο ζεστή είναι μια μέρα και δυσανασχετούμε αν βρισκόμαστε κάτω από τον ήλιο και το καυτό του βλέμμα. Έχουμε άραγε σκεφτεί την απόσταση που διανύει το φως του για να φτάσει σε εμάς και το πόσο ενδεικτική είναι αυτή η θερμότητα που αισθανόμαστε για το σύνολο της ενέργειας που εκπέμπει κάθε στιγμή το άστρο μας; Επειδή η μέση απόσταση της Γης από τον ήλιο είναι 150.000.000 χιλιόμετρα, τότε αυτή η θερμότητα που νιώθουμε απλώνεται σε μία επιφάνεια σφαίρας που έχει εμβαδό  2,82743339 × 10¹⁷  τετραγωνικά χιλιόμετρα. (Ο μαθηματικός τύπος που μας δίνει το εμβαδό της επιφάνειας μιας σφαίρας είνα 4*π*R² όπου R η μέση απόσταση της Γης από τον ήλιο). Ένα απίστευτα μεγάλο ποσό ενέργειας που εξαπολύεται κάθε στιγμή από τον Ήλιο. Αν αναλογιστούμε ότι αυτό συμβαίνει για δισεκατομμύρια χρόνια, μπορούμε να φανταστούμε πόσο απλόχερα προσφέρει την ενέργειά του για να ζεστάνει το διάστημα γύρω του και μαζί με αυτό τη Γη μας. Όσο απομακρυνόμαστε απο τον Ήλιο, η επιφάνεια της θερμαινόμενης σφαίρας που τον περικλύει γίνεται όλο και μεγαλύτερη και η ζέστη που αισθανόμαστε μικρότερη, μέχρι ουσιαστικά να γίνει μηδενική σε αρκετά μεγάλη απόσταση. Αυτό δε σημαίνει ότι η ενέργειά του χάνεται, αλλά ότι απλώνεται σε μια ουσιαστικά άπειρη φανταστική επιφάνεια και είναι ανεπαίσθητη. Αυτό συμβαίνει με όλα τα άστρα και έτσι το σύμπαν είναι πλήρες από ακτινοβολία κάθε είδους. Είμαστε λοιπόν τυχεροί που βρισκόμαστε κοντά στον Ήλιο και καταφέρνουμε να κλέβουμε λίγη από την ζέστη που αυτός εκπέμπει στην απέλπιδα προσπάθειά του να ζεστάνει και να φωτίσει το απέραντο και ψυχρό διάστημα που απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση.

Η « γωνιά » μας στον γαλαξία και η πορεία μας μέσα σε αυτόν..

Ο Ήλιος, όπως και οι άλλοι πλανήτες του συστήματός μας, δεν αποτελούν τους μοναδικούς μας γείτονες στο κοντινό διάστημα. Αντίθετα αυτή η ομάδα των άστρων και πλανητών, που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε, γειτονεύει με περίπου 200 άστρα τα οποία βρίσκονται σε ακτίνα 50 έτη φωτός από τον ήλιο μας. Επιπλέον, αυτή η αστρική  συνοικία βρίσκεται στην άκρη της λεγόμενης σπείρας του «Ωρίωνα», μιας από τις σπείρες του γαλαξία μας, και απέχει περίπου 27.000 έτη φωτός από το υπέρλαμπρο κέντρο του γαλαξία ταξιδεύοντας γύρω από αυτό, αιχμαλωτισμένη από τη βαρύτητά του, όπως και όλα τα υπόλοιπα άστρα του γιγαντιαίου αυτού κοσμικού συγκροτήματος. Το ηλιακό μας σύστημα έχει βέβαια τη δική του πορεία μέσα στον γαλαξία με κατεύθυνση προς το άστρο Βέγα και με γωνία 60 μοίρες ως προς το κέντρο του γαλαξία. Αυτή η κίνηση υπόκειται σε διαταραχές που οφείλονται στις σπείρες του γαλαξία και άλλες συγκεντρώσεις μάζας, αλλά είναι σε γενικές γραμμές ελλειπτική. Ο Ήλιος οδηγεί έτσι την οικογένειά του σε ένα μακρύ ταξίδι γύρω από το κέντρο του γαλαξία που διαρκεί 225-250 εκατομμύρια χρόνια (γαλαξιακό έτος) και κατά τη διάρκειά του συναντά κάθε είδους άστρα και νεφελώματα που οι άνθρωποι λόγω της σύντομης παρουσίας τους στη Γη, τις τελευταίες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, δεν μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους. Αν όμως σκεφτεί κανείς ότι η ταχύτητα του Ήλιου σε αυτή την πορεία μέσα στο γαλαξία είναι περίπου 220 χλμ το δευτερόλεπτο, τότε ένας άνθρωπος που ζει 80 χρόνια θα έχει διανύσει ως επιβάτης του ηλιακού μας συστήματος στον ωκεανό των γαλαξιακών σπειρών μια όχι ευκαταφρόνητη απόσταση, αφού μόνο σε 8 μέρες θα έχει καλύψει την απόσταση Γης – Ήλιου, δηλαδή 150.000.000 χιλιόμετρα. Άραγε τι είδους συναντήσεις επιφυλάσσουν οι άγνωστες περιοχές του γαλαξία για τον Ήλιο και τους ακολούθους του στους επόμενους μήνες του γαλαξιακού έτους και ποιες συνέπειες θα έχουν για τα πλάσματα που κατοικούν στον πλανήτη Γη τα απρόβλεπτα αστρικά φαινόμενα που καιροφυλακτούν στους αχαρτογράφητους υφάλους του γαλαξία...;

Περιμένοντας το υπέροχο σέλας

Φώτο: Ole C. Salomonsen, Νορβηγία

Πολλοί άνθρωποι αγνοούν ότι υπάρχει ισχυρός δεσμός μεταξύ της Γης και των άλλων σωμάτων στο ηλιακό μας σύστημα.

Το προστατευμένο περιβάλλον στο οποίο ζούμε και η καθημερινότητά μας μάς αποτρέπουν να συλλάβουμε αυτή τη διάσταση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, σκεφτείτε το φαινόμενο του Σέλας (Aurora).

Αυτό παρατηρείται σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη και σε χώρες, όπως η Νορβηγία και ο Καναδάς ή στην Ανταρκτική.

Το Σέλας οφείλεται σε φορτισμένα σωματίδια που εκλύονται από τον ήλιο και τα οποία αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της γης για να καταλήξουν στις πολικές περιοχές,  όπου η ενέργειά τους μετατρέπεται σε πανέμορφες χρωματιστές κουρτίνες που φαίνονται να κρέμονται από τον ουρανό.

Τη Δευτέρα 23/01/12 οι επιστήμονες που παρακολουθούν τη δραστηριότητα του Ήλιου ενημέρωσαν για μεγάλη έκρηξη στην ατμόσφαιρά του και την Τρίτη 24/01/12, για του λόγου το αληθές, παρατηρήθηκε εντυπωσιακό Σέλας, όπως αποδεικνύεται και στη φωτογραφία.

Το μαγευτικό τοπίο και το πολύχρωμο Σέλας δίνουν μια ασυνήθιστη αίσθηση σαν από ένα άλλο τόπο, κάπου αλλού στο σύμπαν..