Πόσο επικίνδυνη είναι η ζώνη των αστεροειδών για τα διαστημόπλοια ;

Η ζώνη των αστεροειδών περιλαμβάνει χιλιάδες γνωστά μικρά σώματα, που ανακαλύφθηκαν σε ένα διάστημα δύο αιώνων.

To 1801 εντοπίστηκε από τον Iταλό αστρονόμο Giuseppe Piazzi ο πρώτος αστεροειδής που ονομάστηκε Δήμητρα.

Η ζώνη των αστεροειδών βρίσκεται μεταξύ των τροχιών του Άρη και του Δία. Πιστεύεται ότι συνολικά υπάρχουν εκατομμύρια από αυτούς, ενώ κάθε χρόνο ανακαλύπτονται εκατοντάδες άλλοι τόσο από επαγγελματίες όσο και από ερασιτέχνες αστρονόμους, οι οποίοι χρησιμοποιούν τηλεσκόπια εξοπλισμένα με  ψηφιακές κάμερες καθώς και ειδικό λογισμικό.

Οι αστεροειδείς έχουν ακανόνιστο σχήμα, το οποίο τους προσδίδει εντυπωσιακή όψη μέσα σε ένα ηλιακό σύστημα που απαρτίζεται από πλανήτες με σφαιρικό σχήμα. Η προέλευσή τους ανάγεται στην αρχή της ζωής του ηλιακού συστήματος και πιστεύεται ότι δεν κατάφεραν να ενωθούν για να σχηματίσουν έναν ακόμη πλανήτη εξαιτίας της βαρυτικής δύναμης του Δία η οποία έδρασε αποτρεπτικά.

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται πώς τα διαστημόπλοια που ταξίδεψαν στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα, όπως τα Pioneer και Voyager, κατάφεραν να περάσουν μέσα από τη ζώνη των αστεροειδών αλώβητα. Δεν πρέπει να ξεχνούμε και ταινίες σαν τον Πόλεμο των Άστρων, όπου σε μια εντυπωσιακή σκηνή οι ήρωες κάνουν ελιγμούς με το σκάφος τους ενώ προσπαθούν να αποφύγουν αστεροειδείς που συνωστίζονται απειλητικά μπροστά τους.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κίνδυνος, γιατί τα μικρά αυτά σώματα βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις το ένα από το άλλο και καταλαμβάνουν ένα δακτύλιο πλάτους 100 εκ. χλμ.

Πρακτικά λοιπόν δεν αποτελούν απειλή για τους ταξιδιώτες του διαστήματος, αλλά αντίθετα προσθέτουν μία αλλόκοτη και εξωτική όψη σε αυτό το μέρος του ηλιακού μας συστήματος που εξάπτει την περιέργεια τόσο των αστρονόμων όσο και του απλού κόσμου.

Πορεία προς τα Άστρα..

Το 1977, δηλαδή πριν από 35 περιστροφές της γης γύρω από τον ήλιο, ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς τα άστρα τα διαστημικά εξερευνητικά διαστημόπλοια Voyager 1 & 2.

Αφού χαρτογράφησαν ένα μεγάλο μέρος του ηλιακού μας συστήματος που περιλάμβανε όλους τους μεγάλους πλανήτες, Δία, Κρόνο, Ουρανό και Ποσειδώνα, συνέχισαν το μοναχικό τους ταξίδι στις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος.

Παρότι ξεχασμένα από τους περισσότερους ανθρώπους εδώ στη γη, συνέχισαν να στέλνουν πολύτιμες πληροφορίες για το περιβάλλον που διέσχιζαν καθώς είναι τα πρώτα σκάφη που στέλνει ο άνθρωπος για να ιχνηλατήσουν αυτή την άγνωστη περιοχή του διαστήματος.

Ίσως αναρωτηθεί κάποιος τι ενδιαφέρον μπορεί να υπάρχει στον τρομακτικά άδειο διαστρικό χώρο; Στην πραγματικότητα τα δύο σκάφη δεν βρίσκονταν όλα αυτά τα χρόνια στο διαστρικό χώρο αλλά κάτω από την επιρροή του ηλιακού ανέμου.

Ειδικότερα το Voyager 1, αν και 18 δις. χιλιόμετρα από τον Ηλιο και τη Γη, βρίσκεται ακόμα στην ηλιόσφαιρα, δηλαδή την τεράστια φούσκα από φορτισμένα σωματίδια που ο ήλιος εκπέμπει προς όλες τις διευθύνσεις. Ολόκληρο το ηλιακό σύστημα είναι βουτηγμένο σε αυτή την ηλιακή σούπα από σωματίδια, η οποία εκτείνεται σε μια ακτίνα δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από το άστρο μας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι επιτέλους υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το σκάφος πλησιάζει τα σύνορα του ηλιακού μας συστήματος με τον αχανή και σιωπηλό διαστρικό διάστημα. Η ταχύτητα του ηλιακού ανέμου έχει ουσιαστικά μηδενιστεί σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας περιοχής.

Εν τω μεταξύ o «Ταξιδιώτης» ανίχνευσε μια αύξηση 100 φορές της έντασης των ηλεκτρονίων υψηλής ενέργειας που προέρχονται από άλλες περιοχές του Γαλαξία μας και τα οποία εισέρχονται στο ηλιακό μας σύστημα. Αυτό είναι μια ακόμη ένδειξη ότι το σκάφος βρίσκεται στο όριο μεταξύ ηλιακού συστήματος και διαστρικού χώρου.

Οι δύο ταξιδιώτες είναι από τις πλέον πετυχημένες αποστολές στην ιστορία της ανθρώπινης περιπέτειας στο διάστημα (έστω και δια αντιπροσώπου) και μεταφέρουν μήνυμα από την ανθρωπότητα προς τυχόν εξωγήινους πολιτισμούς που ίσως να ζουν και να εξερευνούν το σύμπαν με την ίδια περιέργεια που χαρακτηρίζει και εμάς..